Dallas

Evet, o an geldi. O garip adamın kim olduğunu bulduk.

Belki “Ee, bu muydu?” diyebilirsiniz yazıyı okuduktan sonra; ama sonuçta kim olduğu merak edilen, “Kim la bu adam?” denecek bir adamdı, kim olduğunu öğrendik. Baştan başlayalım.

Adamı tanımamız, daha doğrusu görmemiz ve kendisiyle iletişim kurmamız, 2020 veya 2021 yılında pandeminin cafcaflı döneminde oldu.  Zaten pandemiden dolayı azar işittik adamdan. Pandemi bizi vurdu yani.

Pandemi dolayısıyla bina asansörü dört kişi ile sınırlı kullanıldığında, asansördeki tek kişi olarak gördük adamı. Biz ise üç kişiydik. Maskeliyiz, sosyal mesafe tamam, sayı da tutuyor, sıkıntı yok yani. Biner binmez aramızda konuştuk üç arkadaş. Sonra adam asansörden inmeye çalıştı. Biz de “Niye iniyorsunuz, dört kişiyiz.” vs. derken, “Bir de konuşuyorsunuz.” dedi. “Konuşuyorsunuz.” dediği, neden indiğini sormamızdan kaynaklanmıyor bu arada; “Maskelisiniz, konuşmayın, tamam dört kişi ile sınırlı ama o virüs bulaşabileceğinden, o dört kişi de seyahat boyunca birbiriyle konuşmamalı.” diye bir kural var herhalde: “Madem üç kişi bindiniz, susun”.

Neyse adamı biz bu şekilde hafızaya aldık ve kendisine “Dallas” adını taktık; dallamanın kısaltması olarak.

Gel zaman git zaman, iyice “Kim lan bu adam?”a evrildi konu. 60-70 yaşlarında bir adam. Tabii sürekli görmüyoruz, iki haftada bir diyelim, diğer bina çalışanları gibi. Soramıyoruz da kimseye; ama merak da ediyoruz. Tipi, yürüyüşü vs. de garip. Ama adamı takip de etmiyoruz, nereye gidiyorsa oraya gitmiyoruz, hatta gittiği yere bakmıyoruz da; ama aynı binada çalışan, aynı yerlerde yiyen içen insanlar olduğumuz için diğer çalışanlar gibi bazı yerlerde denkleşiyoruz. Ki bahsettiğim bu süreç 6 yıllık.

Bir kez bankamatikte önümdeydi mesela, isim görünüyor mu acaba diye bakmadım değil. Katını biliyorum, o hatta hangi şirketler var diye bakıp, sonra o şirketlerin yönetimine vs. bakmadım değil. En garibi şuydu tabi; bir gün Watsons’ta önüme düştü ağabeyimiz. Telefon numarası soruldu ve ağabeyimiz bir telefon numarası söyledi. Kulak kabarttım, bir kısmını duydum, bir kısmını duyamadım. İhtimalleri hesaba katarak sekiz farklı telefon numarasını telefonuma kaydettim: Dallas 1, Dallas 2, Dallas 3, … , Dallas 8. Amacım aramak değil tabii numaraları. Whatsapp’ı var mı; olur ya, isim çıkar, bir şey çıkar. Hiçbir numaranın Whatsapp’ı çıkmadı. Hepsini ayrı ayrı sildim: Dallas 1, Dallas 2, Dallas 3…

Otoparkta gördüğüm oldu, yöneticilerin ayrı otoparkı var. Aracı orada; demek ki yönetimde. Zaten tipi de bir şeyler yönetiyor veya yönetmek istiyor gibi. Aracını da gördüm, BMW; yönetici veya piç arabası. Bizimki ise piç değil, Dallas.

Asansörde yan yana çıktık, kartını çıkarıp okuttu, Kartta isimler yazıyor, ama bakamadım tabii. Yani bir “Ateşinden duramadım, ben bu sırra eremedim.” hâlindeyim.

Sonra iş stabil bir hâl aldı, ara ara uzaktan görüyoruz o kadar.

Geçenlerde ise ofis e-postamıza toplu, yani binada çalışanlara ortak atılan bir e-posta gönderilmiş. Asansördeki 3 kişiden biri olan ve Dallas konusu en az benim kadar kafasını kurcalayan Mert, ofislerin internet adreslerine bakıp yönetimleri araştırmış; pat çıkmış adam. Bu kadar. Benim daha önce sitesine girdiğim bir şirketti de. Ama o anda çıkmamış veya ben bulamamışım. Ama Mert buldu, mertlik yaptı.

Adamın da bu arada sitede sadece bir fotoğrafı var, o da toplu fotoğraf. Toplu fotoğraflardan sadece birinde çıkmış adam. Hatta adamın başka fotoğrafı da yok. O fotoğraf da milattan önce. Fotoğrafların altında isimler yazıyor; diğer fotoğraflara bakıp kişileri eleyerek buluyoruz adamın adını. Sonuçta şirket, isim belli. Ama adamla ilgili çok fazla bilgi, sosyal medya şu bu yok. Ee orasını ne yapalım zaten? Bulduk. Mert buldu. Bahtiyarız…

Şimdi meşgale bitti yalnız, o kötü oldu. Adam dışında bizi “Kim bu adam acaba?” diye heyecanlandıran kimse de yok. Olsa bile “Pardon siz kimsiniz?” diye sorulabilir o insanlara. Dallas’a ise sorulamaz. Öyle biriydi.

Şimdi little bit boşluktayız. Yapacak bir şey yok.

Bu da böyle bir anımızdır. Yağmur yağıyor kaçın, kaçın; şemsiyenizi açın, açın.